خوب می‌دانم آنچه را از عاشورا گفته‌اند، تو دیده‌ای، و صبح و شام بر مظلومیتش گریسته‌ای.

آری تو دیدی آن شهید به خون آغشته را، تو دیدی خیمه‌ی به غارت رفته را، تو دیدی شاهرگ بریده را، تو دیدی مدافع بی‌یاور مانده را، تو دیدی محاسن سپیدِ به خون خضاب شده را، تو دیدی گونه‌ی خاک گرفته را، تو دیدی بدن جامه به غارت رفته را، تو دیدی دندانِ به چوب کوفته را، تو دیدی سرِ بالای نی رفته را، تو دیدی بدنهای برهنه‌ی در بیابان مانده را.

آری تو دیدی و به تک تک آنها سلام کردی.

حسین زمان من، یگانه مهدی دورانم، بیا با ذوالجناح حسين، اما نه بدون سوار.

بیا با پرچم يا لثارات الحسين و نداي آسماني انا بقیه‌الله

بیا، چون که ريگ‌هاي تفتيده‌ي كربلا تو را مي‌خوانند.

اين الطالب بدم المقتول بكربلا 

ما محبان امير مؤمنانيم.

مهر او در جانمان شراره مي‌زند.

سلاممان يا علي است! نشستنمان يا علي است! برخاستنمان يا علي است!

وداعمان يا علي است!  يا علي مددمان، گوش عالم را پُر كرده است.  

ولیکن بعد از غدیر، جواب اميرالمؤمنين را  ندادند.

جواب حسين را، جواب حسن را، جواب فاطمه را هم ندادند.

اما! ما جواب مي‌دهيم، هر چند كه سلامش را با گوش سر نشنيده باشيم.

ما پاسخ داده ايم به فرزندش، حجه بن الحسن(ع)، هم او كه فرياد ياري‌ خواهي‌اش، ستون‌هاي فلك را به لرزه درآورده است.

السلام عليك يا بقيه الله

اي امير روزگار من، دستت برون كن تا ببوسم به رسم بيعت!

سيما عيان كن، تا به ره قربان كنم، جان كم قيمت!

موعود يكتا !  تا كي تو تنها، من در اين غيبت!

هشداري بده كه كم مانده غيبت!

ای آشنای غریبم...

در سکوتی تاریک پر از همهمه‌ی خاموشی، در تلاطم طوفان غفلت، در نگاه بارانی آسمان تیره‌ی دل‌ها، در انتظار بهاری جاوید دستانمان با نم‌نم اشک دیده، دعای فرجت را زمزمه می‌کند، تا بیایی و آسمان قلب‌های خزان زده را مانند بهاری نو رسیده آفتابی کنی.

به امید بهاری جاویدان از آن سوی مرز‌ زمان...  

ای کاش نشاط شیعه تکمیل شود               امسال دو بار، سال تحویل شود

ای کاش به هشت هشت هشتادوهشت            در امر ظهور یار تعجیل شود

امام صادق(علیه‌السلام) در دوران با برکت امامت خویش شاگردان بسیاری را در مکتب جعفری تربیت نمود و با علم سرشار خود که متصل به چشمه‌ی جوشان علوم الهی بود، جویندگان طریق هدایت را سیراب نمود،

و حال ما در سالروز شهادت آن یگانه‌ی زمان خویش دعا می‌کنیم برای یگانه‌ی زمانمان، آری همان مهدی دوران که خدا کند بیاید و راه نماید، مشکل گشاید، غم و رنج زداید.

سال‌هاست برای آمدن بهاری بی‌خزان لحظه شماری می‌کنیم، عقربه‌ها را ثانیه‌ به ثانیه کنار می‌زنیم و زیر لب دعای آمدنش را زمزمه می‌کنیم، تا بیاید آن بهار زندگانیمان و درخت انتظارمان شکوفه دهد، شکوفه‌ای از جنس نرگس، و از آن میوه‌ای ثمر آید به شیرینی ظهور.

آری دعا می‌کنیم که بیایی، بیایی و آسمان دل‌ها را آبی، زمینش را پر از گل‌های نرگس، و خلاصه این قلب‌های خزان زده را بهاری کنی.‌

دعا می‌کنیم، برای سلامتیت، برای رهایی از زندان غیبتت، برای آمدنت.

این باورمان شده، باوری از سر ایمان که بهار خواهد رسید از راه، حتی اگر زمستان قرن‌ها در پستوی خانه‌هامان لانه کند.

به امید آمدن بهار مردمان و خرمی روزگاران.

شب است، اما نه مثل هرشب، تفاوتی دارد به وسعت هزار ماه.

تفاوتی که هیچ اندیشه‌ای یارای پاسخ بدان نیست.

نپرسید، چرا؟

چرا هزار ماه؟ این تفاوت از روی کدامین حساب؟ برطبق کدامین منطق؟

آری، نپرسید...

«وَمَا أَدْرَاكَ مَا لَيْلَةُ الْقَدْرِ»

 اما به ما گفته‌اند...

گفته‌اند امشب تعیین می‌کنند هر آنچه خواهد شد.

می‌نویسند هر آنچه خواهد گفت.

امشب تعیین می‌کنند، روزی یک سالمان را.

می‌نویسند از برای ثانیه‌هامان، از یکان یکان نفس‌هامان.

آری، امشب فرصتیست تا دست‌های نیازمان را به سوی بی‌نیاز دراز کنیم

و از روزی دهنده‌ی عالمیان بخواهیم که روزی امسالمان ظهور باشد، ظهور آن یگانه‌‌ مهدی دوران.

ماهی آمده، ماهی سراسر نور، سراسر خیر، همه‌اش رحمت است و بخشش. ماهی که خاصیتش ریزش گناهان است و نا امیدی از رحمت او بزرگترین گناه.

حال بیایید در این ماه کاری کنیم...

بیایید در ماه خدا با ولی او آشتی کنیم، با حجتش پیمانی دوباره بندیم، با امام مهربانمان آشنا شویم و دوستی با بهترین را تجربه کنیم.

بیایید، بیایید او را یاری کنیم...

برای رهایی از گرفتاری‌هایش دعا کنیم و ظهورش را از پروردگار متعال بخواهیم. او را به همگان معرفی کنیم، با غریب‌ترین عالم آشنایشان کنیم و بگوییم:

ما امامی داریم زنده و نزد بینادلان همواره حاضر، چون خالصانه فراخوانده شود، آید و راه نماید، مشکل گشاید، غم و رنج زداید...

آری این ماه فرصتیست برای شناخت بیشتر آن یگانه‌ی دوران و مجالیست برای دوستی با بهترین عالمیان.

حال فرصت را از دست نخواهیم داد، و برای یاری دوستمان نهایت سعی و تلاش را خواهیم کرد.

شب يعني تاريكي، يعني پرده اي بر تمام زيبايي هاي روز. شب يعني نور نيست و خورشيد پنهان باشد، راه گم مي شود و همه از رفتن باز مي مانند. و در سياهي شب گم شده و به مقصد شان نمي رسند. روز يعني نور. نور يعني خورشيد هست و طلوع كرده. روز يعني پايان سياهي ها، پايان زشتي هاي بي كران، پايان گمراهي ها. در روز كسي راهش را گم نمي كند. و همه به مقصدشان مي رسند.

الان شب است يا روز؟ هوا تاريك است يا روشن؟ نور است يا ظلمت؟ كداميك؟! شايد اگر بداني كه خيلي فرق نمي كند كدام باشد، تعجب كني؟ مگر مي شود كه روز با شب فرق نكند؟ مگر مي شود سياهي با سپيدي فرق نكند؟ پس گمراهي چه مي شود؟ بله! تمام اين ها درست است. روز واقعا با شب فرق دارد. روز خيلي بهتر از شب است. اصلا قابل مقايسه با شب نيست.

ولي... ولي حالا كه ما در شب زندگي مي كنيم. حالا كه ما در تاريكي راه مي رويم. چه بايد بكنيم؟ بله! تاريكي! تاريكي غيبت امام زمان عليه السلام ، شب دوري از حضرت مهدي عليه السلام، ما در اين شب دراز و طولاني و سياه چگونه بايد راه خود را پيدا كنيم؟ چگونه بايد گم نشويم؟

چگونه؟ چگونه؟

خيلي روشن است. ما در روز بوسيله ي خورشيد راه را پيدا مي كنيم. بوسيله ي اوست كه جهت را پيدا مي كنيم. و خلاصه از گم شدن وگمراهي جلوگيري مي كنيم. حالا كه خورشيد ما امام زمان عليه السلام پشت ابرها پنهان گشته است و به تعبيري شب غيبت او فرا رسيده، باز هم بوسيله ي خود خورشيد است كه ما راه را پيدا مي كنيم. مي پرسيد چگونه؟ بوسيله ي ماه، بوسيله ي ستارگان ديگر. بله! آن ها هم نور خود را از خورشيد گرفته اند. ماه نورانيت خود را از خورشيد گرفته، و سياره اي چون سياره ي زهره به دور خورشيد مي چرخد و درخشندگي خود را از او گرفته. پس ما نيز مي توانيم درشب غيبت امام خود، كه چون خورشيد ي است، بوسيله ي نشانه هاي آشكار و روشن او راه را پيدا كنيم و گمراه نشويم. اگر خورشيد پنهان است، ماه كه هست. اگر ماه گاهي نور افشاني نمي كند، ستارگان كه هستند. اين ما هستيم كه بايد به كمك آنها راه خود را بجوييم. و گرنه خورشيد و ماه و ستارگان هميشه در آسمان هستند. اين ما هستيم كه گاهي آنها را نمي بينيم، چون ابرها جلوي چشمان ما را مي گيرند. پس گاهي مي شود كه ابر گناه جلوي چشمان ما را مي گيرد و ما نشانه هاي آشكار امام زمان عليه السلام را نمي بينيم. پس هميشه دعا مي كنيم كه:

"خدايا ما را به راه راست هدايت فرما"

حديث:

امام رضا عليه السلام مي فرمايند:

امام معصوم چون ماه تابان، چراغ درخشان، روشنايي آشكار و ستاره ي راهنما در شدت تاريكي ها است.....                                                             

  اصول كافي، ج 1 ، ص 286

آفتاب سوزان تابستان برهمه جا تابيده و چندين ماه است كه باران نباريده. زمين خشك شده و تمامي درختان از تشنگي له له مي زنند و نزديك است كه خشك شوند. سبزه ها همه زرد شده و گل ها پژمرده اند. هيچ چيز نمي رويد. و هيچ ميوه اي به بار نمي نشيند. پرندگان از شدت گرما به سايه ها پناه  برده اند. و حكومت گرما بر سرتاسر دشت حكم فرماست. نه آبي نه باراني و نه هيچ چيز ديگري. براستي! اگر باران نيابد، آن وقت چه؟ اگر اين گرماي سخت و اين تشنگي فراوان با باران فرو ننشيند ‌چه؟

آن وقت است كه همه درختان خشك شوند. و ميوه ها بسوزند. و محصولات همه از بين بروند. قحطي و خشك سالي همه جا را فرا بگيرد. وهمه از بي آبي تلف شوند.

دوران غيبت امام زمان عليه السلام هم مثل آن تابسان بي آب و گرماي طاقت فرساست. تمام دلها مرده اند. و به خاطر قحط سالي ايمان، ديگر هيچ چيزي در آنها نمي رويد. گل هاي مهرباني پژمرده اند و پرندگان سفيد عدالت در دور دست ها پنهان گشته اند. زمين خشكيده و چون كويري ترك خورده است. چهره ي زمين از آتش ظلم سوخته است. و ديگر شادابي و طراوتي برايش نمانده است.

و او مثل باران است. باراني براي شستن تمام سياهي ها و زشتي ها از چهره ي زمين. باراني كه مهرباني را در دل ها خواهد رويانيد. و گل هاي زيبا را با طراوت خواهد كرد. باراني كه با لطافت  خود عدالت را زنده خواهد كرد. و تمام پرندگان سفيد صلح را به لانه هايشان باز خواهد گرداند. او پيك دوستي است. و تمام خوبي ها را به گرد يكديگر خواهد آورد. همانطور كه بعد از باران طبيعت يك پارچه شادي مي شود، با ظهور او نيز همه يك دل و يك صدا خواهند شد. او كينه ها را خواهد شست. و جايش بذر محبت خواهد كاشت.

آري! او باران رحمت الهي است براي بندگان. پس سلام خداوند بر او باد كه به يمن قدومش تمام دل ها بهاري خواهند شد.

حديث :

امام رضا عليه السلام مي فرمايند:

امام: ابر بارنده ، باران پي درپي، خورشيد نور بخش، آسمان سايه افكن، زمين گسترده، چشمه ي جوشان، بركه ي زلال و باغ سرسبز و پر از گل است.

                                                            اصول كافي، ج 1، ص 286